O φριχτός θάνατος των πελαργών - Ο ρόλος των πυρκαγιών

Το «σπίτι» για χιλιάδες ζώα την τελευταία εβδομάδα έχει γίνει στάχτη, καθώς περισσότερα από 800.000 στρέμματα κάηκαν στις φωτιές της Αττικής, της Εύβοιας, της Μεσσηνίας και της Ηλείας.

Την ίδια στιγμή εκατοντάδες ζώα - κατοικίδια αλλά και άγρια - κάηκαν στα πύρινα μέτωπα. Οπως επισημαίνει στα «ΝΕΑ» η πρόεδρος του Συλλόγου Προστασίας και Περίθαλψης Αγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ, Μαρία Γανωτή, δεν μπορεί να αποτιμηθεί το ζωικό κεφάλαιο που έχασε τη ζωή του στις φωτιές, αφού δεν υπήρχε κάποια καταγραφή των άγριων ζώων που υπήρχαν στις περιοχές αυτές.

Ηδη, μία μέρα μετά την καταστροφική πυρκαγιά στη Βαρυμπόμπη άρχισαν να φτάνουν στα γραφεία του Συλλόγου ζώα, τα οποία τραυματίστηκαν από τις φωτιές. «Χελώνες, πουλιά, ερπετά περιθάλπουμε αυτή τη στιγμή. Αυτό που θα πρέπει να πούμε είναι πως εάν οι φωτιές αυτές είχαν ξεσπάσει με αυτή την ένταση έναν μήνα πριν θα ήταν περισσότερο καταστροφικές για την άγρια ζωή, κι αυτό γιατί τότε ήταν η εποχή που τα μωρά ζώα βρίσκονταν στις φωλιές τους. Τουλάχιστον τώρα, τα περισσότερα ζώα μπορούσαν να τρέξουν και να πετάξουν για να προστατευθούν».

Οπως σημειώνει η Μαρία Γανωτή, όσο έχουμε πυρκαγιές αυτής της κλίμακας, η βιοποικιλότητα δεν απειλείται. «Φυσικά, πολλά ζώα καίγονται, ωστόσο ευτυχώς δεν χάνονται τα είδη, εκτός κι αν πρόκειται για περιοχές στις οποίες ζει μία ομάδα σπάνιων ζώων, κάτι που στην περίπτωση των φετινών πυρκαγιών δεν είχαμε. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η φύση έχει τους μηχανισμούς για να ανακάμπτει».

Για τους επιστήμονες και τους οικολόγους, ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν μετά τη μεγάλη φωτιά της Πάρνηθας το 2007. «Τότε ήταν που είδαμε αύξηση στον αριθμό των ελαφιών. Αυτό συνέβη καθώς είχαμε λόγω της πυρκαγιάς περισσότερα ξέφωτα, που γέμισαν με χορτάρι, ιδανικές συνθήκες για τα ελάφια αλλά και μια σειρά άλλων άγριων ζώων. Οι επιπτώσεις μιας φωτιάς δεν είναι... ασπρόμαυρες», προσθέτει η πρόεδρος της ΑΝΙΜΑ.

Γι- αυτόν τον λόγο, όπως επισημαίνει, θα πρέπει να προστατευτούν πάση θυσία οι άκαυτοι θύλακοι μέσα στις καμένες περιοχές. «Ακαυτες ρεματιές, μικρές συστάδες θάμνων και δέντρων που γλίτωσαν από τις φλόγες, περιοχές όπου υπάρχει έστω και λίγο τρεχούμενο νερό έχουν τεράστια αξία τώρα. Τα άγρια ζώα εκεί θα βρουν καταφύγιο και χρειάζονται συνθήκες ηρεμίας».