H στεναχώρια, οι στιγμές ανεκτίμητης αξίας κι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

 Φαρμάκι!
 Ας πούμε την αλήθεια, είμαστε καταφαρμακωμένοι! 
 Δεν μας παρηγορούν ούτε η συγκλονιστική πρόκριση στους “16”, ούτε η καταπληκτική παρουσία αυτής της ομάδας που δείχνει να είναι ξεκομμένη απο τον προβληματικό χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου και να κινείται λες και προέρχεται απο άλλο... Γαλαξία!
 Δεν μας παρηγορεί τίποτα, γιατί αυτή η ομάδα με την διαρκή υπερβατική της προσπάθεια μας καλλιέργησε την προσδοκία και ανέβασε τον πήχη σε δυσθεώρητα (για την αστεία σε δομή και υποδομές χώρα μας) ύψη! Οι παλαιότεροι που ζήσαμε την Εθνική Ελλάδας σε εποχές απαξίωσης όπου ένα 0-0 στο Γουέμπλεϊ (και όντας σίγουροι αποκλεισμένοι απο τελικές φάσεις), πανηγυρίζονταν σαν... Εθνικό έπος, το αντιλαμβανόμαστε καλύτερα...
 Είμαστε φαρμακωμένοι γιατί πέραν όλων των άλλων το είχαμε το ματσάκι με την Κόστα Ρίκα! 
 Δεν πήγαμε να το “κλέψουμε”, ήταν δικό μας όπως και η πρόκριση στους “οκτώ”! Μια πρόκριση που θα έδινε μια ασύλληπτη διάκριση και την οποία άξιζε και δικαούταν και με το παραπάνω αυτό το απίθανο συγκρότημα!
  Οταν πλησιάζεις τόσο κοντά σ’ έναν υπερβατικό στόχο που μοιάζει με όνειρο (ιδιαίτερα για παλαιότερες γενιές) δεν μπορεί να μην είσαι πικραμένος όταν σου ξεγλιστρά μέσα απο τα χέρια σου κι απο μια ομάδα που σ’ αυτή τη χρονική συγκυρία δεν είναι σε καλύτερη βραδιά απο σένα και παλεύει μόνο για να “φάει” τα δευτερόλεπτα για να κρατηθεί ζωντανή...
 Δεν γίνεται  λοιπόν να παρηγορηθούμε και η μόνη λύση είναι ν’ αφήσουμε το συναίσθημα της πίκρας να κάνει τον... κύκλο του! Καθώς θα περνάνε οι μέρες και ο χρόνος θα κάνει τη δουλειά του όπως σε κάθε δύσκολη κατάσταση, τότε θα καταλάβουμε ότι αυτό που ζήσαμε, έστω κι αν στο τέλος εμπεριείχε τόση στεναχώρια, είναι ανεκτίμητο!
 Θα θυμόμαστε όλοι που το ζήσαμε!
 Με ποιούς αγκαλιαστήκαμε όταν... σταμάτησε η γή να γυρίζει στο γκόλ του Παπασταθόπουλου, με ποιούς κοιταχτήκαμε στα μάτια γεμάτοι απόγνωση  όταν ο Γκέκας νικήθηκε απο τον απίστευτο σε ικανότητες αλλά και... φάρδος Νάβας!
 Το γεγονός μάλιστα οτι αυτά τα απίστευτα καρδιοχτύπια νιώθεις πως τα μοιράστηκες με εκατομμύρια Ελληνες σ όλα τα πλάτη και μήκη του κόσμου, είναι κάτι μαγικό, κάτι εξωπραγματικό...
 Αυτή κυρίες και κύριοι είναι η μπάλα! 
Αυτές είναι οι μοναδικές στιγμές που προσφέρει απλόχερα  και πραγματικά είναι δυστυχισμένοι όσοι ποτέ δεν μπήκαν ποτέ στο νόημα να τις ζήσουν αυθόρμητα, δίχως  σώνει και καλά να προσπαθούν να τις εξηγήσουν και να τις μειώσουν αναζητώντας λογικές αιτίες...
  Η μπάλα (ή αλλιώς ο ορισμός του αθλητισμού) είναι η παιδική μας ψυχή! Δεν υπάρχουν “γιατί και πως” σ’ αυτές τις στιγμές. Είναι η ανάγκη μας να διατηρήσουμε την παιδικότητά μας, να χαρούμε το παιχνίδι που είναι η πεμπτουσία της ζωής...
Οφείλουμε λοιπόν, ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σ’ αυτά τα παιδιά που πρωταγωνίστησαν για να ζήσουμε αυτές τις στιγμές! 
 Ειμαστε ευγνώμονες...

ΠΟΣΟ ΑΣΤΕΙΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΟΛΑ...
 
 Να σταθούμε και σε κάτι άλλο πολύ σημαντικό που προκύπτει απ’ αυτή την συγκλονιστική παρουσία της Εθνικής μας. Νιώσαμε κατα τη διάρκεια του αγώνα - ψυχογραφήματος, πόσο ασήμαντες φαίνονταν οι διαφορές, τα μαλώματα του Τζαβέλα με τον Μανιάτη, η άθλια κριτική στον Κατσουράνη και γενικώς οι απόψεις “ειδημόνων”! Ποσο μικρά και αστεία φαίνονταν όλα αυτά σ’ αυτή την υπερβατική προσπάθεια...
 Ετσι συμβαίνει σε όλες τις μεγάλες στιγμές όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά σε κάθε έκφανση της ζωής! Οταν λαμβάνει χώρα το πραγματικά ξεχωριστό γεγονός όλα τα υπόλοιπα μεμψίμοιρα που διανθίζουν την καθημερινότητά μας, μοιάζουν ασήμαντα....
  Λαμβάνουν δηλαδή την πραγματική τους διάσταση! Σκεφτείτε μόνο να έβαζε το γκόλ ο Κατσουράνης στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης! Πόσοι απο κείνους που τον “ξέσκιζαν” αν τον είχαν μπροστά τους δεν θα τον αγκάλιαζαν;
 Το “εγώ”, λοιπόν εξαφανίζεται εντελώς απο τη διαδικασία! Μετατρέπεται σ’ ένα τεράστιο “ΕΜΕΙΣ” που υπερκαλύπτει τα πάντα! Δεν έχει σημασία ποιος θα έβαζε το γκόλ, αρκεί να έμπαινε η μπάλα στα δίχτυα! Αυτό είναι ΟΜΑΔΑ, αυτό είναι ΖΩΗ! Και την έννοια την αντιλαμβανόμαστε πολύ περισσότερο και πολύ πιο γεμάτα σε τέτοια σπουδαία γεγονότα. Μέχρι να έλθει πάλι η καθημερινότητα να κατανικήσει και να “ξεφτίσει” αυτά τα υπερβατικά συναισθήματα...