Σαν τους ιθαγενείς που τους τάζουν... μπιχλιμπίδια!

Το να προσδιορίζεις και να προσαρμόζεις τον κόσμο γύρω σου, ανάλογα με τα “θέλω” σου, δεν είναι σοβαρό. Δεν εχεις το δικαίωμα, ούτε φυσικά μπορείς κατ’ αυτόν τον τρόπο να εκτιμήσεις τι πραγματικά συμβαίνει. Θα είσαι πάντα υπο την κηδεμονία του “εγώ” που δεν θα σ’ αφήνει να δεις καθαρά την πραγματικότητα! Να καταλάβεις δηλαδή οτι οι άλλοι δεν είναι κομπάρσοι στο δικό σου “έργο”!!!
 Δεν είναι δυνατόν να κόψεις και να ράψεις τον κόσμο σύμφωνα με τα δικά σου στάνταρς! Είναι πολύ μεγάλος ο κόσμος για να χωρέσει σε ένα ασήμαντο “εγώ”! Δυστυχώς οι προσωποκεντρικές κοινωνίες που παγιώθηκαν, δημιουργούν αυτή την ψευδαίσθηση στον καθένα μ’ αποτέλεσμα πολλοί να χάνουν το βηματισμό τους...
 Ασφαλώς όμως μπορείς και έχεις δικαίωμα να αυτοπροσδιοριστείς! Να τοποθετήσεις δηλαδή την υπαρξή και τα  “θέλω” σου μέσα στο περιβάλλον εκείνο που πιστεύεις οτι ταιριάζεις περισσότερο! Να κοινωνικοποιηθείς, να συνυπάρξεις δηλαδή με άλλους που γνωρίζεις ότι “φουμάρουν τον ίδιο καπνό” με σένα...
 Με απλά  ελληνικά αυτό ονομάζεται στάση ζωής! Την οποία διατηρείς όχι μόνο στα “μεγάλα γεγονότα” που συμβαίνουν γύρω σου, αλλά και στην καθημερινότητα, δηλαδή και στα “μικρά”! Απο τα “μικρά” άλλωστε πηγαίνεις στα “μεγάλα”!
  Ενα απο τα “μικρά”  είναι η ενασχόλησή σου με μια ομάδα! Δεν είναι το παν στη ζωή μια ομάδα ούτε το ποδόσφαιρο είναι το πρώτο πράγμα. Το χουμε υπερτονίσει απ’ αυτή εδώ τη στήλη άπειρες φορές! Μπορεί να μας αρέσει, να το αγαπάμε τρελά, αλλά πάντα πρεπει να ιεραρχούμε σωστά. Προηγούνται άλλα πολύ σημαντικότερα πράγματα στη ζωή...
  Και μέσα απο την ενασχόλησή μας με μια ομάδα απο την ιδιότητα του φιλάθλου, μπορούμε πάντως να αυτοπροσδιοριστούμε. Να έχουμε την ίδια στάση που υποτίθεται κρατάμε και στα υπόλοιπα (μικρά ή μεγάλα είπαμε) πράγματα της ζωής...
 Δεν γίνεται για παράδειγμα να το παίζεις “συμμετοχικός”, να ασπάζεσαι αρχές που παραπέμπουν σε συλλογικό πνεύμα λειτουργίας και ξαφνικά μόλις σου τάζουν κανένα... μπιχλιμπίδι σαν Ιθαγενή, να πετάς όσα πιστεύεις στα σκουπίδια και να περιμένεις τον... “σωτήρα”!!!
 Προσωπικά το έχω λύσει με τον εαυτό μου εδώ και παρα μα παρα πολλά χρόνια! Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν “σωτήρες”! Δεν είναι... κινηματογράφος η ζωή και ποσο μάλλον κινηματογράφος του Χόλιγουντ! Δεν περιμένω, λοιπόν, κανέναν σούπερμαν ή σωτήρα να με... σώσει ή έστω να σώσει την ομάδα μου!
 Είμαι απο κείνους που πιστεύουν ότι για να “σωθούν” τα πράγματα που αγαπάω πρέπει να παλέψω. Και όχι μόνος μου αλλά παρέα με άλλους!!!
 Είμαι επίσης απο κείνους που πιστεύουν στην πράξη κι όχι στη θεωρία! Και στην πράξη αποδείχθηκαν συγκεκριμένα πράγματα σ’ ο,τι αφορά την Αναγέννηση. Οταν η ομάδα ήταν στα χέρια του “ενός σωτήρα” διαλύθηκε ολοσχερώς!
 Αντιθέτως όταν μ’ αυτή ασχολήθηκαν περισσότεροι τ’ αποτελέσματα ήταν μόνο θετικά! Οπως συνέβη την τελευταία τριετία!
 Αντί, λοιπον, να παρακαλάμε να μας κάτσει κανένα ΤΖΟΚΕΡ ή να χάσει το δρόμο κανένας “σωτήρας” και να βγεί στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας για να πάρει την ομάδα μας, ας γίνουμε ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ αυτοί που είμαστε δίπλα της...