Η Νίκη της Σαμοθράκης, της προσφυγιάς και των συμβόλων...

 Με έμβλημα τη Νίκη της Σαμοθράκης...Τόπος λατρείας η "κλούβα" ή το Παντελής Μαγουλάς, όπως ονομάστηκε αργότερα. σήμα κατατεθέν η Μαιάνδρου και ο Φαρδύς, Tόπος προσευχής η Ευαγγελίστρια.. Ονόματα οδών που θυμίζουν έντονα τις αλησμόνητες πατρίδες: Εγγλεζονησίου, Χρυσοστόμου Σμύρνης, Μικράς Ασίας, Μαιάνδρου, Ελησπόντου, Εφέσσου, Περγάμου, Αλικαρνασσού, Μιλήτου, Καπαδοκίας, Μαγνησίας, Ομήρου, Σεφέρη, Βενέζη  ..

 Γέννημα θρέμα της γης της Ιωνίας.. Η Νίκη Βόλου δεν είναι όμως μόνο της Νέας Ιωνίας, είναι όλων των θεσσαλών που έχουν προσφυγική ρίζα, είναι όλων εκείνων που της αναγνωρίζουν το μεγαλείο των Ιώνων αλλά και της αιολικής γης. Είναι και τα Τζαμαλιώτικα και τα μικρά κι ανήλιαγα στενά, ο Συνοικισμός, ο ξεριζωμός, ο Σεφέρης, ο Βενέζης, τα ρεμπέτικα, η κουζίνα της, οι καημοί και οι πόθοι της Ρωμιοσύνης  και άλλα πολλά.

 Μία ομάδα που δικαιούται μετά από 48 χρόνια να κάνει τους χιλιάδες φίλους της υπερήφανους. Στη Νέα Ιωνία χθες αλλά και στο κέντρο του Βόλου, έβλεπε κανείς δάκρυα χααράς. Πόσο ανάγκη τα έχει αυτός ο πονεμένος και πληγωμένος τόπος τα τελευταία χρόνια...Ο Κοκκινάκης, ο Ζαντέρογλου, ο Τζίνης , Ο Καλιοτζής, ο Μανιατάκης, ο Ανδρέου, ο Μποτίνος , ο Λαλές, ο Βαεράμογλου και άλλοι πολλοί εν ζωή ή όχι είχαν κάθε λόγο χθες το βράδυ να είναι υπερήφανοι.
 Έκαναν υπομονή δύο σχεδόν γενιές, 48 ολάκερα χρόνια. το δικαιούνται...

 Οι πλέον συγκινητικές στιγμές πάντως ήταν στην Ευαγγελίστρια, όπου όλοι οι πάικτες πήγαν και προσευχήθηακαν από το λεωφορείο και στη συνέχεια ανέβηκε κι ο παπάς της εκκλησιάς-σύμβολο της προσφυγιάς και  της Νίκης και κατευθύνθηκαν χιλιάδες κόσμου συνοδεύοντάς το στην οδό Δημητριάδος όπου και τα γραφεία της ΠΑΕ...

 Η Νίκη στεφανώνει τους ανδρείους στη μάχη και τους πείσμονες. Αυτούς που δεν το βάζουν κάτω στην πρώτη αναποδιά της ζωής. Έφυγαν άρχοντες από την προγονική γη κι έγιναν χαμάληδες και παραδουλεύτρες.. Πως να ξεριζώσεις από αυτούς τους ανθρώπους μνήμες και σύμβολα;

 Υ.Γ. Ο μεγάλος σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγγδής εκμυστηρεύθηκε πρόσφατα στη Λάρισα, ότι άρχισε να σχολείται με το σινεμά, όταν ένα απόγευμα μεταπτυχιακός φοιτητής στο Παρίσι, θέλησε στο Μουσείο του Λούβρου να αγγίξει λίγο την Αφροδίτη της Μήλου, του έλειπε και η αραβωναιστικά και μετέπειτα σύντροφος της ζωής του και ο νόστος για την πατρίδα φούντωνε τη θέληση. Ο φύλακας του το απαγόρευσε με αυστηρό τρόπο. Μα γιατί απόρρησε, δικαιούμαι έστω για λίγο, είμαι Έλληνας, είναι δικά μας, του είπε..
-Ήταν του απαντησε αυστηρά.
Μετά πήγε στη διπλανή αίθουσα και καθώς κοιτούσε τη Νίκη της Σαμοθράκης τον έπιασαν τα κλάματα...
Τότε αποφάσισα να ασχοληθώ με την πιο λαϊκή τέχνη που είναι ο κινηματογράφος, είπε και να κάνω γνωστό όσο μπορώ το μεγαλείο της Ελλάδας. Γιατί Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτή που βρίσκεται εντός  των σημερινών γεωγραφικών ορίων. Είναι κάτι οικουμενικό, ο Ελληνισμός είναι αιώνιος... Τώρα θα καταλάβατε γιατί οι αράδες αυτές δεν μπήκαν στη στήλη αθλητισμός αλλά πολιτισμός...
Γ.Κ.