Η 1η Στρατιά μια ακόμη χαμένη μάχη από τις...πολλές για τη Λάρισα

Η απομάκρυνση της 1ης Στρατιάς από τη Λάρισα είναι ακόμη μια χαμένη μάχη για την πόλη από τις πολλές χαμένες τις τελευταίες δεκαετίες και αντανακλά στη ραθυμία πολιτών και εκπροσώπων φορέων και στην έλλειψη καλώς νοούμενου και υγιούς τοπικισμού. Οι διεκδικήσεις λιγοστές με τους πολίτες στους δρόμους και τις πλατείες. Επί της ουσία η μόνη μάχη που κέρδισε πραγματικά η πόλη λόγω της κινητοποίησης των πολιτών ήταν εκείνη στα 1988 με τα ούρα του Τσίγκοφ όταν προσπάθησε ο ΠΟΚ να πάρει το πρωτάθλημα από την ΑΕΛ...

Αν μιλάμε για τις  «μάχες» που έχει δώσει (και χάσει ή μισοκερδίσει) η Λάρισα σε θέματα ανάπτυξης, τότε αναφερόμαστε σε μια σειρά από διεκδικήσεις και πολιτικές αποφάσεις που διαμόρφωσαν την πορεία της πόλης τα τελευταία 40-50 χρόνια.

Αναλυτικά:

1. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

    Η Λάρισα διεκδικούσε από τη δεκαετία του ’80 να γίνει το κέντρο (έδρα) του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

    Το 1984, όταν ιδρύθηκε, η έδρα ορίστηκε στον Βόλο, με αποτέλεσμα οι κεντρικές διοικητικές υπηρεσίες και η βασική ανάπτυξη να κατευθυνθούν εκεί.

    Η Λάρισα πήρε ορισμένα τμήματα (κυρίως Βιοχημεία, Ιατρική και κάποιες σχολές υγείας), αλλά όχι τον διοικητικό κορμό.

Αν και φιλοξενεί σχολές (Ιατρική, Βιοχημεία, Γεωπονία), η απουσία της διοικητικής έδρας σήμαινε λιγότερους πόρους, λιγότερη προβολή και μικρότερο φοιτητικό πληθυσμό σε σχέση με το δυναμικό της.

2. Εκτροπή Αχελώου

    Ένα από τα μεγαλύτερα αναπτυξιακά έργα που σχεδιάστηκαν για τη Θεσσαλία, με στόχο να ενισχυθεί η γεωργία και η άρδευση.

    Η Λάρισα και γενικά ο θεσσαλικός κάμπος θα είχαν τεράστιο όφελος, αλλά το έργο βάλτωσε λόγω νομικών εμπλοκών, πολιτικών αντιπαραθέσεων και περιβαλλοντικών ενστάσεων.

    Σήμερα παραμένει ημιτελές και ουσιαστικά ανενεργό.

Το αποτέλεσμα: η Λάρισα και ο θεσσαλικός κάμπος συνέχισαν να αντιμετωπίζουν υδατικό έλλειμμα.

Για την περιοχή της Λάρισας όπως φάνηκε και στη φετινή άκρως προβληματική αρδευτική περίοδο το έργο της μεταφοράς νερού από τον Αχελώο στη Θεσσαλία αποτελεί τη "λυδία λίθο" για την οικονομική της βιωσιμότητα, καθώς ο κάμπος ερημοποιείται. Κι όμως για το έργο αυτό δεν έχει υπάρξει ούτε μια κινητοποίηση 

3. ΤΕΙ Θεσσαλίας

    Το ΤΕΙ Λάρισας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα της χώρας και σημαντικός αναπτυξιακός πυλώνας.

    Με τον «Καλλικράτη» της ανώτατης εκπαίδευσης (σχέδιο «Αθηνά» και μετέπειτα συγχωνεύσεις), το ΤΕΙ απορροφήθηκε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, αλλά αρκετά τμήματα καταργήθηκαν ή μεταφέρθηκαν, μειώνοντας την εκπαιδευτική και οικονομική δυναμική της πόλης.

Με την πανεπιστημιοποίηση και συγχώνευση, έχασε την αυτονομία του και ενσωματώθηκε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, χωρίς να διατηρηθεί η ισχύς και η προβολή που είχε ως ανεξάρτητος θεσμός.

4. 1η Στρατιά

    Η Λάρισα είναι έδρα της 1ης Στρατιάς από το 1973, γεγονός που αρχικά θεωρήθηκε μεγάλο αναπτυξιακό και στρατηγικό πλεονέκτημα.

    Ωστόσο, η σταδιακή μείωση στρατιωτικών δαπανών, η αναδιάρθρωση των Ενόπλων Δυνάμεων και η περιορισμένη τοπική οικονομική «έκχυση» σε σχέση με το παρελθόν έχουν περιορίσει την πραγματική συνεισφορά της.

5. Πανθεσσαλικό Στάδιο (Ολυμπιακοί Αγώνες)

• Κατασκευάστηκε στον Βόλο και όχι στη Λάρισα, παρότι η Λάρισα είχε σημαντική ποδοσφαιρική παράδοση και υποδομές. Στην Κρήτη κατασκευάστηκε στην έδρα της περιφέρειας το Ηράκλειο (Παγκρήτιο) στην Πελοπόννησο στην έδρα της περιφερειας Πάτρα (Παμπελοπονησιακό) μόνο στη Θεσσαλία αγνοήθηκε η έδρα της περιφέρειας

• Η επιλογή αυτή στέρησε από την πόλη ένα μεγάλο αθλητικό και πολιτιστικό “σήμα κατατεθέν” που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και μετά τους Ολυμπιακούς.

Ουσιαστικά, η Λάρισα είχε διαρκώς έναν ρόλο δεύτερου κέντρου σε πολλά αναπτυξιακά σχέδια, με αποτέλεσμα να βλέπει άλλες πόλεις (κυρίως τον Βόλο και εν μέρει την Καρδίτσα ή τα Τρίκαλα) να παίρνουν την «έδρα» ή τη μερίδα του λέοντος.

Ο πίνακας με τις “μάχες” που έχασε η Λάρισα και η επίδρασή τους: