cosmos
Τράπεζα Θεσσαλίας
apical bridget

Ειδήσεις, νέα για Θεσσαλικά Σχόλια

Πως θα πάρουμε τις ζωές μας πίσω τη νέα χρονιά;

Του Γιάννη Κολλάτου

Πως θα πάρουμε τις ζωές μας πίσω τη νέα χρονιά;
01.01.2021 | 09:50
ΚΤΕΛ Μαγνησίας E-Ticket
ΑΝΑΣΣΑ
Κεμπάμπ και Κότα
Animus Benefits
ΕΠΙΛΕΚΤΟΣ ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑ ΑΕΒΕ - STIAFILCO
ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΤΟ ΜΑΓΚΑΖΙΝΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ


Το 2021 θα είναι η χρονιά που θα πάρουμε πίσω τις ζωές μας λένε οι πολιτικοί μας στα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα τους, αλλά δεν μας εξηγούν το πώς. Προφανώς με το εμβόλιο εννοούν, που όμως θα αρχίσει να δημιουργεί ανοσία στον πληθυσμό με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, μετά το πρώτο εξάμηνό του νέου έτους…
Θα είναι η χρονιά προσέλκυσης επενδύσεων, αντιτείνουν οι κυβερνώντες, για τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης, έρχεται και το Ταμείο Ανάκαμψης που θα δώσει έμφαση στις νέες τεχνολογίες και τις καινοτόμες επιχειρήσεις. Μόνο που αυτές που χάθηκαν από την πανδημία δεν αναπληρώνονται ούτε με το να αποφασίσουν όλα τα funds της υφηλίου ότι η χώρα που παραμένει γραφειοκρατική, τελευταία στο σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης στην ψηφιακή διακυβέρνηση και πρώτη σε διαφθορά στο ίδιο γκρουπ, είναι ο επενδυτικός παράδεισος που αναζητούσαν… Οι έρευνες των επιμελητηρίων κάνουν λόγο για 150.000 λουκέτα και απώλεια 400.000 θέσεων απασχόλησης μέσα στο 2021, ως συνέπεια των συνεχών Lockdown.


Αν ήταν στο χέρι μας να διαγράψουμε μία χρονιά από τη ζωή μας αναμφίβολα αυτή θα ήταν το 2020 που αποδείχτηκε χρονιά ανθρωπιστικής, υγειονομικής και οικονομικής κρίσης για όλη την υφήλιο και τεράστιας καταστροφής για τον τόπο μας. Το αμερικανικό «ΤIME» μάλιστα το διέγραψε το 2020 στο εξώφυλλό του, σε μια συμβολική κίνηση μήπως και ξορκίσει το κακό και να μην ξανάρθει.
Για μία γωνιά της νοτιανατολικής Μεσογείου στην καρδιά της Ελλάδας, τη Θεσσαλία, που βίωσε τη θεομηνία του αιώνα με πληγές σε ανθρώπινο κεφάλαιο και περιουσίες που ακόμη δεν έχουν επουλωθεί, αλλά βρέθηκε και στο «κόκκινο» από πλευράς κρουσμάτων και θυμάτων στο δεύτερο κύμα της πανδημίας, το 2020 ήταν αυτό που λέει ο λαός χρόνος «δίσεκτος» ως εκ τούτου είναι λογικό να ελπίζουμε ότι η νέα χρονιά θα φέρει πίσω το χαμένο μας χαμόγελο και θα ζωντανέψει τα όνειρα μας που «πάγωσαν» μαζί με τις παγερές εικόνες αιθουσών της εντατικής…


Χάσαμε ακόμη και σχετικά νέους ανθρώπους , αλλά μαζεύουμε τα κομμάτια μας και ατενίζουμε με αισιοδοξία τη χρονιά που ξεπροβάλλει προσδοκώντας ότι θα μπορούμε να «πάρουμε ξανά πίσω τις ζωές μας» με το εμβόλιο, να δούμε ξανά κόσμο στην αγορά, να αρχίσουμε να διασκεδάζουμε τις αργές νωχελικές νύχτες της άνοιξης σε γνώριμα στέκια και σε κοντινές παραλίες, αργότερα προς το καλοκαίρι…
Μέχρι τότε όμως έχουμε δρόμο πολύ να διανύσουμε. Προερχόμαστε από μία χρονιά που κλείνει με ύφεση 11,7%, ενώ η περιοχή μας καθαρά αγροτική βασίζει τη δυναμική της τοπικής της οικονομίας στις αρδευόμενες καλλιέργειες, αλλά με καταστραμμένο το αρδευτικό δίκτυο σε Καρδίτσα και Φάρσαλα και με τα χωράφια γεμάτα φερτά υλικά ή απογυμνωμένα από τη γόνιμη γη, θα αργήσει να δρέψει τους καρπούς από την πρωτογενή της παραγωγή…
Η παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου μας κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά και μόνο σε επίπεδο εξαγγελιών, καθώς ούτε η έκθεση Πισαρίδη λέει τον τρόπο, το «πως» θα γίνει αυτή, ούτε το περιβόητο Ταμείο ανάκαμψης διαθέτει τους ανάλογους πόρους για την πραγματική οικονομία, την πρωτογενή παραγωγή που αποτελεί τη βάση της παραγωγικής πυραμίδας. Η διαπίστωση της έκθεσης Πισαρίδη ότι πρέπει να πάμε σε τζίρους από τα 200 ευρώ το στρέμμα σήμερα στα 2000 ευρώ της Ολλανδίας και του Ισραήλ σκοντάφτει στο γεγονός ότι προς το παρόν επιστρέφουμε στους τζίρους των 60 ευρώ το στρέμμα με τις ξερικές –λόγω έλλειψης αρδευτικών υποδομών- καλλιέργειες στη Θεσσαλία.


Μετατρέποντας ένα περιβόλι σε σιτοβολώνα πριν γίνει ..νταμάρι!


Με ένα δογματικό τρόπο αντιμετωπίζεται το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτής της χώρας με την πλούσια πανίδα και χλωρίδα, με τον αναξιοποίητο πλούτο των 2500 ενδημικών φυτών και το μικρόκλιμα εκείνο που της δίνει τη δυνατότητα για την παραγωγή ποιοτικών προϊόντων υψηλής διατροφικής αξίας, ως ζήτημα δευτερευούσης σημασίας.
Θαρρεί κανείς πως η μόνη πρόνοια των εκάστοτε κυβερνώντων είναι η διατήρηση θέσεων απασχόλησης στα μεγάλα αστικά κέντρα και περεταίρω διόγκωσης του τομέα των υπηρεσιών που μετέτρεψαν ωστόσο την οικονομία μας σε μεταπρατική. Γίναμε χώρα μεσαζόντων και εμπόρων με ρηχή και ενίοτε κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα και τώρα που πρέπει να αλλάξουμε, για να επιβιώσουμε στο διεθνή ανταγωνισμό, αδυνατούμε να σκεφτούμε με ποιο τρόπο, αδυνατούμε να συντάξουμε ένα απλό εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης που να βασίζεται στα συγκριτικά πλεονεκτήματα του παραγωγικού μας δυναμικού. Αδυνατούμε τέλος να εδραιώσουμε την αξιοκρατία που ήταν η κύρια αιτία για το Brain drain και τη φυγή 500.00 νέων επιστημόνων στο εξωτερικό στ χρόνια των μνημονίων, σε συνδυασμό βέβαια με τη βίαιη αποδιαργάνωση της οικονομίας .
Ένα εθνικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Θεσσαλίας για παράδειγμα, θα περιελάμβανε τη μετατροπή ξηρικών καλλιεργήσιμων εκτάσεων σε δυναμικές αρδευόμενες με λαχανικά, φρούτα, ζωοτροφές, ώστε να καλύψουμε και το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο σε εισαγωγές κρέατος και γάλακτος και κυρίως να καλύψουμε τη διεθνή ζήτηση σε προϊόντα όπως η φέτα, το ελαιόλαδο, η βρώσιμη ελιά , τα φρούτα μας, τα κρασιά μας, εκείνα που μπορούν να μετατρέψουν την εθνική οικονομία από μεταπρατική σε εξωστρεφή.


Εξωστρεφής οικονομία ωστόσο δεν σημαίνει να παράγουμε στον κάμπο μόνο σκληρό σιτάρι για σιμιγδάλι για τις Ιταλικές βιομηχανίες ζυμαρικών και βαμβάκι για τα Τουρκικά κλωστήρια γιατί έτσι όλη την προστιθέμενη αξία την παίρνουν οι Ιταλοί και οι Τούρκοι. Ούτε να παραδώσουμε μετά την απολιγνιτοποίηση την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργεια σε αμφίβολης απόδοσης ενεργειακά φυτά και εισαγόμενο φυσικό αέριο, επειδή αντιμετωπίζουμε μυωπικά και ιδεοληπτικά τον εθνικό πλούτο της χώρας, τα υδροηλεκτρικά και τις υδατοπτώσεις, που θα μας διασφαλίσουν και πόσιμο νερό στο μέλλον και αγροτική παραγωγή υψηλή προστιθέμενης αξίας.
Είναι προφανές ότι απαιτείται ένα εθνικό σχέδιο που θα μεγιστοποιεί την οικονομική απόδοση της αγροτικής γης , με πολλαπλασιαστή στην απασχόληση (το μεγαλύτερο τον έχει η προβατοτροφία, ενώ στη φυτική παραγωγή ηγούνται τα φρούτα, τα λαχανικά και οι ξηροί καρποί δηλαδή οι δενδρώδεις καλλιέργειες) και κυρίως με αγροτικό marketing και branding για τα ποιοτικά αγροτικά μας προϊόντα. Κι εδώ ο ρόλος του πανεπιστημίου Θεσσαλίας θα έπρεπε να είναι καταλυτικός και η έρευνά του να συνδέεται άμεσα με τις παραγωγικές μας δυνάμεις και να μη μένει σε επίπεδο μόνο δημοσιεύσεων σε επιστημονικούς κύκλους και στη συνέχεια στα συρτάρια ή τα αρχεία των σκληρών δίσκων των ερευνητών των δημόσιων ανώτατων εκπαιδευτικών μας ιδρυμάτων


Για την Θεσσαλία ένα τέτοιο σχέδιο είναι μονόδρομος για να μπει ξανά στο δρόμο της ανάπτυξης, αλλά αναδιαρθρώσεις καλλιεργειών με δέντρα και λαχανικά απαιτούν και νερά που λείπουν όταν τα χρειαζόμαστε και προκαλούν καταστροφές όταν δεν τα θέλουμε, λόγω της έλλειψης υποδομών και κεφάλαια και συντήρηση για 4-5 χρόνια , άρα ένα επεξεργασμένο εθνικό σχέδιο που θα αρχίσει να αποδίδει μετά το πέρας μιας κυβερνητικής τετραετίας και εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα.
Κανείς δεν θέλει να προωθήσει έργα που θα τα εγκαινιάσει η επόμενη κυβέρνηση, αφού ο πολιτικός χρόνος έχει συμπυκνωθεί όσο διαρκεί και η εντύπωση από ένα θετικό σχόλιο στα social media, καθώς η εποχή μας διακρίνεται από την επικοινωνία που παρασιτεί εις βάρος της πράξης και της ουσίας…


Έτσι εξηγούνται και οι επικοινωνιακού τύπου παλινωδίες στο έργο του Αχελώου που μπορεί να δώσει τη μέγιστη προστιθέμενη αξία στο τοπικό παραγωγικό δυναμικό, αλλά προς το παρόν «βαλτώνει» στις δικαστικές αίθουσες με τις συνεχείς αρνητικές αποφάσεις του ΣτΕ. Υπάρχει βέβαια η δικαιολογία ότι το έργο αυτό «χρωματίστηκε» πολιτικά και τοπικά πυροδοτώντας ανούσιες μικροτοπικιστικές αντιπαραθέσεις, αλλά είναι προφανές ότι έχει αρκετούς πολέμιους που για ίδιον συμφέρον χρησιμοποιούν τις πολιτικές και τοπικιστικές εξάρσεις και στρέφουν σε κοίτες επωφελείς για τους ίδιους όλον αυτό τον κουρνιαχτό…


Το 2020 κατανοήσαμε μετά τον «Ιανό» πως λόγω της κλιματικής αλλαγής έργα Πολιτικής Προστασίας όπως τα φράγματα ορεινής υδρονομίας στη Σκοπιά Φαρσάλων και το Μουζάκι που θα συγκρατούσαν τα νερά του Ενιπέα και του Πάμισου, από τη μεγάλη καταστροφική πλημμύρα θα έπρεπε να αποτελούν προτεραιότητα στο σχεδιασμό μας να είναι απαίτηση των τοπικών κοινωνιών και μέλημα της πολιτικής ελίτ. Ήρθε τέλος η ώρα να κατανοήσουμε πως η μετατροπή της Θεσσαλικής πεδιάδας λόγω της έλλειψης νερού σε σιτοβολώνα, αντί περιβόλι δυναμικών καλλιεργειών με μεγάλους τζίρους και προϊόντων προστιθεμένης αξίας, είναι πισωγύρισμα δεκαετιών και δεν είναι η πρόοδος αλλά οπισθοδρόμηση, αφού εξηγήσαμε σε πρόσφατο σημείωμά μας πως μόνο φέτος εξ αυτού του λόγου θα χαθούν 150 εκατομμύρια ευρώ από την τοπική οικονομία. Επειδή λοιπόν κουραστήκαμε να ακούμε έργα και να έργα να μη βλέπουμε, το 2021 είναι η χρονιά που θα πρέπει να πάρουν τις τύχες στ χέρια τους οι τοπικές κοινωνίες κι οι απλοί άνθρωποι του μόχθου να διεκδικήσουν στον τόπο μας αυτό που τους αναλογεί… Πως δηλαδή θα κάνουμε τον τόπο μας «περιβόλι» για την παραγωγή αγαθών και όχι σιτοβολώνα αρχικά και στη συνέχεια νταμάρι, άνυδρης και χέρσας γης…

 



Αν το άρθρο μας σας άρεσε, πατήστε

Παρακαλούμε, κάντε
Europa Security

Άλλες ειδήσεις για Θεσσαλικά Σχόλια

Δημοφιλή Βίντεο

Γίνε μέλος στη σελίδα μας στο facebook Ακολούθησε μας στο Twitter
ΙΚΤΕΟ Ζερβός
Φρέσκο γάλα επιλεγμένο Όλυμπος
Φαίδων Αρτοποιήματα
Νέος Αγών
ΡΑΔΙΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑ 96FM
thesnea.gr
  ^